menustart
nieuws
agenda
contact
menu

Help ons, steun
TEAM #150

nieuwsDoneren
Roparun SoestRoparun SoestRoparun Soest

Uit het dagboek van Antonio - Dag 3 een loodzwaar parcours

Nieuws » Uit het dagboek van Antonio - Dag 3 een loodzwaar parcours

Gepubliceerd op 30-05-2012

Een heel dubbel gevoel; dat heb ik als we omstreeks kwart voor negen het kamp in Bergen op Zoom binnen komen; ondanks dat er familie, vrienden en goede bekenden zijn, ben ik wederom geknakt en blij tegelijk…. En dat gebeurd mij niet vaak kan ik jullie zeggen…. Blij om in het basiskamp te zijn, maar geknakt door de super zware nacht die we hebben gehad met ons team, maar ook weer blij wat een geweldige wederopstanding onze lopers hebben gehad! Zelf zat ik ook echt helemaal stuk en moest echt knokken om wakker te kunnen blijven!
 
Ter info een paar smsjes die ik gedurende deze route heb gestuurd;
 
Om 6.05 uur stuur ik een sms naar Majo,  nadat ze heeft gevraagd hoe het gaat, met de volgende tekst;  Hier is het een slagveld… Team twee heeft het echt rete zwaar… Zojuist uit Antwerpen  gekomen, maar het is echt één bak ellende….
 
Om 6.16 uur stuur ik een sms naar Rob; ik denk toch dat jou team al bij het checkpoint 425,8 km moet gaan lopen…. Wij gaan geen 63 km halen, is een onmogelijke opgave….
 
Om 06.42 uur stuur ik een sms naar Rob; We gaan het wel halen denk ze….
 
Om 07.39 uur stuur ik een volgende sms naar Rob; Ossendrecht heeft ze er helemaal bovenop geholpen! We gaan nu richting Hoogerheide! Tot zo!
 
Het begon allemaal bij de logische keuze van Rob en mij om het feest in Zele met het gehele team mee te moeten maken; dit was vorig jaar de doorkomstplaats van het jaar en het scheen daar echt gekkenhuis te zijn! Daardoor moesten we redelijk snel na het eten het kamp opruimen; moesten we met de grote bus in de buurt van Zele parkeren en gingen we de stad inlopen om team 1 aan te moedigen!
 
Achteraf misschien wel een cruciale fout, want we hadden te weinig rekening gehouden met het slagveld wat die middag door de hitte al was aangedaan bij team 2 en dat iedereen zijn/haar nachtrust sowieso al keihard nodig zou hebben vanwege de slijtageslag die de Roparun op je lichaam heeft aangericht….
 
Gelukkig had Rob tijdens zijn rustmoment in Gooik al gehoord dat Dendermonde in verhouding met Zele in het niet stond, dus dat we Dendermonde beter konden overslaan! Dit scheelde logistiek al heel wat en we wonnen er ook nog wat tijd mee! Aangekomen bij Zele vonden we een perfecte parkeerplek aan de Lokerenbaan, die langs Zele loopt; daar mochten we nog precies komen met het groot vervoer! (op minimaal 60% van de roparunroute mogen er namelijk geen touringcars of vrachtwagens komen en vooral in de doorkomstplaatsen is het bijna 100% verboden)
 
Iedereen lag om 23.30 uur net een beetje te dommelen, maar op de vraag wie het spektakel in Zele mee wilde maken, ging iedereen zich toch voorbereiden op de doorkomst in Zele, maar moest alles ook gelijk klaar gemaakt worden voor de volgende loop, want we moesten vanuit Zele weer haast maken om bijtijds bij de wisselplaats in Temse te zijn….
 
Uiteindelijk moesten we nog een heel stuk door Zele zelf lopen (dacht vooraf dat dit een klein plaatsje was) om het centrum te bereiken; op die route was het al sfeervol, maar wat daar in het centrum van Zele allemaal plaatsvond is met geen pen te beschrijven…. Wat een gekkenhuis; Oeteldonk is er tijdens carnaval niks bij… Dit was echt niet te filmen en het was schitterend om ons 1e team rond de klok van 01.00 uur door dit spektakel te zien gaan, echt prachtig en super dat we dit ff hebben meegepakt!
 
Daarna weer snel via dezelfde weg terug, de bus in en naar Temse; daar was het wisselpunt op 370,5 km; wij waren daar om 02.10 uur  uiteindelijk liep het snelle schema van team 1 nog wat uit, maar mochten wij om 02.45 uur van start voor wat uiteindelijk een loodzware etappe zou worden….
 
Bij de start ging het allemaal nog wel aardig, maar na 15 km ontstond de 1e hobbel; onze tot dan toe foutlozen fietsers cq navigators volgden drie andere teams bij een omleiding in Burcht; hierdoor moesten de 2 lopers een dubbele afstand afleggen dan vooraf gepland en daar word je natuurlijk niet vrolijk van, maar het is ook niet anders!
 
Vlak daarna komen we bij Antwerpen; vooraf wisten Freddy en ik al dat dit ook een lastig traject zou worden, want bij de verkenning was dit al één groot drama om de juiste route te vinden; enige voordeel wat we nu hadden, was dat er amper autoverkeer op de weg was! De gehele ploeg werd bij de St. Annatunnel afgezet; alle lopers moesten hier ook fietsen en alleen navigator Freddy bleef voorop rijden; Ruud kwam bij ons het busje in dat ruim een kwartier via de Kennedytunnel om moest rijden naar de andere kant van de Schelde!
 
Uiteindelijk zouden we elkaar dus bij het Shell station als je richting Ekeren rijdt weer ontmoeten!
 
Vanaf dit moment was het ook echt vechten tegen de slaap; zelf had ik vanaf zaterdagmorgen pas een kwartiertje mijn ogen dicht gehad en doordat wij redelijk vlot om konden rijden, kreeg ik hier ook nog een half uurtje de tijd om proberen wat rust te pakken. Ruud deed hetzelfde en Marco zou opletten of ze er weer aankwamen!
 
Volledig gesloopt en redelijk depressief kwam het team uiteindelijk Antwerpen uit! Toch moesten we door! Zelfs de fietsers hadden het zo zwaar dat het ook voor hun lastig was om positief te blijven en de lopers er doorheen te trekken! We gingen de afstanden verkleinen mbt de aflossingen en tot overmaat van ramp kreeg Mandy ook nog maagklachten en moest een paar wissels verstek laten gaan; dit betekende dat de andere 3 lopers dus minder rust hadden en het ook nog een stuk zwaarder kregen! Zelf had ik de kilometers niet meer scherp op mijn netvlies, begon alles te draaien en ondanks mijn hazeslaapje bleef ik ook knokken tegen de slaap; Jeffrey viel tussen het lopen door zelfs in slaap en Dorinda had het ook per ronde slechter met lopen….
 
En toen gebeurde het; ik ging Rob om hulp vragen en ondertussen naderden we de Nederlandse grens; Bij de grensovergang in Putte stonden dan ook de eerste mensen ons te onthalen en bij het Bord Nederland zijn we gestopt; foto’s gemaakt dat we Nederland al gehaald hadden en we zeiden tegen elkaar; we gaan het gewoon flikken met elkaar!!!! Er kwam toen een vechtlust boven bij de lopers die ik nooit van mijn leven zal vergeten; Wat gaan we niet redden? Wat nou kapot? Wat nou gesloopt? Wat nou vermoeid?
 
Vervolgens kwamen we Ossendrecht binnen en mensen daar hebben ons team vleugels gegeven; een lang rood/wit lint van versiering en inwoners die langs de kant van de weg zitten te klappen en je aan te moedigen hebben ons team er 100% doorheen getrokken; Mandy liep hierna weer een vol traject en iedereen kreeg weer hoop! Ossendrecht is een bakkerstadje en Frans kreeg dan ook een bakkersmuts op en werd op het podium midden in het centrum geridderd tot ereburger; echt fantastisch hoe die mensen dat daar allemaal deden! Mochten jullie dit ooit lezen; onze dank is bijzonder groot!
 
Via Hoogerheide belanden we in Bergen op Zoom; ook hier stonden de mensen ons allemaal aan te moedigen en op een gegeven moment vertelden de lopers dat ze bij wijs van spreke nog wel 10 km konden lopen…. Echt onvoorstelbaar en fantastisch om te zien hoe publiek sporters uit een dip kunnen halen en je vleugels kan geven! (dat kan dus niet alleen Red Bull)
 
Ruim een uur achter op schema kwamen we aan bij het kamp aan de Boulevard in Bergen op Zoom en ook hier werden we weer volop onthaald door de rest van ons team…. Ook waren Majo en Sonja hier om ons te ondersteunen en was er familie van Gea, Daniel en Manon aanwezig. Zelfs mijn maatje Stephan Ott was er met een paar collega’s, maar het kon mij op dat moment allemaal niet veel doen; ik zat er volledig doorheen en was wederom teleurgesteld in mezelf; ik had mijn team moeten beschermen en we hadden gewoon nooit naar Zele moeten gaan, hoe mooi dit ook was om mee te maken; dit was funest voor de fitheid van ons team; we hadden ten allen tijden volledige rust moeten pakken!
 
Wederom een zware en wijze Roparun ervaring….
 



Roparun Soest wordt ondersteund door