menustart
nieuws
agenda
contact
menu

Help ons, steun
TEAM #150

nieuwsDoneren
Roparun SoestRoparun SoestRoparun Soest

Manon - een daverend slotakkoord

Nieuws » Manon - een daverend slotakkoord

Gepubliceerd op 04-06-2012

We liggen lekker in het gras te wachten als team 2 er aan komt gerend. Enthousiast vertellen zij hetzelfde als wij voelde bij de vorige ronde.  De toeschouwers, familie en bekende die steeds weer op een andere plek langs de route opduiken. Het geeft ons vleugels. We gaan dan ook vol goede moed de laatste ronde in voor de finish. Weer zonder onze trouwe Tialda en Rob, die ons tijdens de stop hebben volgepropt met water, bananen en insmeren met zonnebrand  dus met fietsen en lopers op pad. Het eerste stuk gaat door de polder met tegenwind en daarom houden we de wisselpunten nog korter en loop je soms maar 800 meter. Er is gebleken dat we nog een uur later finishen en die tijd willen we inhalen dus het gas gaat erop. Maar het wordt steeds drukker en daardoor moeilijker om andere teams in te halen maar we blijven een paar tandjes hoger zitten tot de Daniel den Hoedt Kliniek. Hier komen al onze teamleden erbij. Bij dit moment is onze slogan weer heel pakkend want hier krijgen we allemaal de gelegenheid te herinneren aan degene die wij verloren zijn en degene die strijden. Nog 5 lange kilometers te gaan voor de coolsingel. En dan…..gehaald!!! We zijn er!!! Ontlading, emoties en het moment waarop je je weer realiseert dat je dit niet alleen kan. Zonder onze fietsers die je keer op keer deden geloven dat jij de beste bent en ook die heuvel nog makkelijk kan pakken. Tialda en Rob die ons steeds veilig en vrolijk naar de juiste plekken brachten en geduldig wachten als er weer een sanitaire stop gemaakt moest worden en via de portofoon doorgaf wat je te wachten stond tot de volgende wissel. Dan zie Rob bijvoorbeeld: Manon, voor jou deze keer een goeie helling maar daarna heerlijk 300 meter bergafwaarts. Lex en Fridtjof die al belde voordat we bij de bus waren om te vragen wie er verzorging nodig had en wat de klachten waren en ondanks geen enkele rust vakkundig en vrolijk hun werk bleven doen (Titia kan nog steeds niet in een rokje over straat vanwege de blauwe plekken van deze gedreven mannen). Majo en Sonja die ervoor zorgen dat iedereen weet wat wij beleven door de website en andere media dag en nacht van foto’s en informatie te voorzien en dat het daardoor komt dat er zoveel belangstelling en aanmoediging is langs de route waar wij dan weer van genieten en dan Daniel…Wat heeft hij ons verwend samen met Yvonne.  Het eten was heerlijk en daarnaast moest hij ook nog eens op en afbouwen samen met de fysio’s. Respect mannen!!! En natuurlijk onze fotografe Tamar, die voor vele vrijdag als vreemde in de bus stapte en waar wij met heel veel pijn in ons hart eerder afscheid van moesten nemen omdat zij zo’n bikkel is die maandagavond ging werken, wat ben jij een heerlijke mens en dankzij jou is deze herinnering prachtig vastgelegd. We volgde onze route naar het eind waar familie en vrienden ons gekleed in het wit, zo gaaf, stonden op te wachten compleet met champagne, confetti, bloemen en borrelnoten. Er stonden trommelaars die prachtige muziek begonnen te spelen en het hek was van de dam. NMNH! Om te zorgen dat we niet stijf werden werd er volop gedanst en hebben we kunnen zien dat Dorinda heel bijzondere dingen kan met haar onder en bovenlijf. En Titia onze zo gevreesde motorrijdende controleurs tijdens hun ereronde een voor een bier voert en wij hierdoor volgende jaar vrij kunnen stoppen en plassen waar we willen en dat we stuk voor stuk niet klein te krijgen zijn. Wat een team, TROTS!!! Er komt toch een eind aan het feest en we lopen terug naar de bus waar onze lieve, trouwe buschauffeur ons staat op te wachten. Als een blok val ik in slaap in ons 5 persoonsbed waar ik deze keer maar met 6 man lig in plaats van 11. Deze bijzonder ervaring had ik voor geen goud willen missen! Iedereen ontzettend bedankt!!!
 
 



Roparun Soest wordt ondersteund door